Equus

van t.e.m.

Op de sofa bij de psychiater

Psychiater Martin Dysart laat ons kennis maken met Alan Strang, een verwarde, gevoelige en in zichzelf gekeerde zeventienjarige jongen uit een middenklasgezin, die op een nacht zes paarden de ogen uitkrabde met een hoefkrabber. In plaats van een proces te krijgen, wordt de jongen doorverwezen naar de psychiater, die moet uitzoeken waarom de jongen de gruwelijke daad heeft gesteld. Tot een gesprek tussen de twee komt het in eerste instantie niet: de jongen zingt liever dan hij spreekt. Door een bezoek te brengen aan de ouders komt hij meer te weten over Alan's vreemde seksuele passie en zijn streng katholieke opvoeding waarbij zijn moeder Dora een sleutelrol speelt.
Gaandeweg ontdekt Martin dat Alan iets heeft wat hij in zijn leven is verloren: Passie, Emotie, Gloed en Drift. Hij vraagt zich af of het wel nodig is om Alan hiervan te "genezen", ondanks het feit dat de jongen pijn heeft.

Een passievolle voorstelling

Equus (Latijn voor paard) is een voorstelling over passie. De voorstelling toont aan dat passie je leven kan verrijken maar ook kan vernietigen als de passie een obsessie wordt. Toch is een leven zonder passie ook geen goede oplossing, zoals Martin duidelijk maakt in de verhalen over zijn huwelijk. Alan daarentegen wordt verslonden door zijn bizarre passie/geloof dat een mengeling is van paardenliefde, Dionysische rituelen, vroeg puberale erotiek, de opofferende Jezus, schuld en boete en een alziende god die hij Equus noemt.

Realistisch theaterspel in een sober decor

Het gebruikte decor voor Equus bestaat uit een stalen constructie, twee zitbanken waarachter zwarte doorschijnende doeken zijn gespannen en een beureaustoel op wieltjes. Meer is er niet nodig om het verhaal over te brengen. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de psychiater en dus vanuit zijn werkkamer waar Alan het verhaal achter zijn gruwelijke daad "naspeelt". Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van vooraf opgenomen tekst en vanachter het zwarte gaas achter de zitbanken voegen de bijrollen interessante informatie toe aan het verhaal van Martin Dysart. Dankzij het sobere decor heb je de kans om je volledig te focussen op het redelijk zware inhoud van het stuk en het realistische en goedgedoseerde acteerwerk van hoofdrolspelers Steven De Lelie en Kurt Defrancq. Ook de rest van de cast brengt geloofwaardig en degelijk acteerwerk. De jonge en nog niet zo bekende actrice Sofie Truyen moet zeker niet onderdoen voor haar meer ervaren collega's en houdt zich goed staande tussen de grote namen van het Vlaamse toneel. Het Vlaamse Equus is een aanrader voor alle theaterliefhebbers!